امتیاز مثبت
۰
آیا دیوار بزرگ چین از ماه قابل دیدن است؟
چهارشنبه ۱۳ دی ۱۳۹۱ ساعت ۲۰:۴۵
کد مطلب: 131513
 
یکی از معضلات بزرگی که دامن بشریت را گرفته، قبول کردن حرف‌های بی‌پایه و اساس بدون لحظه‌ای تفکر است. بد نیست یک جایی مثل «ستاد مبارزه با چرندیات» به نحو جدی درباره این قبیل حرف‌های مفت اطلاع‌رسانی صحیح کند تا آرام آرام همه یادبگیرند خودشان پیش از پذیرفتن حرف‌های گنده و مفت، یک کم درباره‌اش فکر کنند.

 


یکی از معضلات بزرگی که دامن بشریت را گرفته، قبول کردن حرف‌های بی‌پایه و اساس بدون لحظه‌ای تفکر است. بد نیست یک جایی مثل «ستاد مبارزه با چرندیات» به نحو جدی درباره این قبیل حرف‌های مفت اطلاع‌رسانی صحیح کند تا آرام آرام همه یادبگیرند خودشان پیش از پذیرفتن حرف‌های گنده و مفت، یک کم درباره‌اش فکر کنند.

یکی از این حرف‌های گنده، دیده‌شدن دیوار چین از فضاست. جالب است که نخستین بار در سده هیجدهم (سال ۱۷۵۴) یک عتیقه‌باز انگلیسی به نام ویلیام استوکلی (W. Stukeley)- نه مثلا مرحوم آرمسترانگ یا جناب آلدرین- از خودش پرانده که دیوار بزرگ چین آن‌قدر عظیم است که از سطح ماه هم دیده می‌شود.

این سخن تا اواسط قرن بیستم هم بارها و بارها به‌عنوان یک حقیقت بدیهی تکرار شد. اما از آن زمان تاکنون بارها و بارها گفته شده که نه‌خیر، دیوار بزرگ چین از فضا دیده نمی‌شود؛ منتها اشتیاق به بوق‌کردن حرف مفت، این حقیقت را همیشه مغلوب شایعات کرده است. رنگ این دیوار همرنگ خاک‌ها و صخره‌ها و زمین‌های اطراف است؛ به علاوه قطر آن هم بیشینه ۹/۱ متر است.

ادعای دیده‌شدن دیوار بزرگ چین از فضا مثل ادعای دیده‌شدن مولکول‌های وراثتی با چشم غیرمسلح است (چون مولکول‌های عظیمی هستند پس لابد باید دیده شوند). بنابر محاسبات اپتیک با توجه به قدرت تفکیک چشم که خود تحت تأثیر بزرگی جسم، فاصله آن از چشم و اندازه مردمک چشم است، تنها اجسامی که کمینه ۱۱۰ کیلومتر قطر و تقابل رنگی با زمینه داشته باشند، از سطح ماه با چشم غیرمسلح قابل دیدن هستند.

از این فاصله، چنین جسمی اندازه زاویه‌ای حدود یک دقیقه قوسی خواهد داشت. (هر دقیقه یک قوسی شصتم درجه است) برای مقایسه، قطر ماه بدر ۳۰ دقیقه قوسی است و اگر اندازه جسمی از یک سی ام قطر ماه کمتر باشد، دیگر برای چشم تفکیک‌پذیر نیست. اگر بخواهیم یک جور دیگر قضیه را شیرفهم کنیم می‌توانیم این‌طور مقایسه کنیم که اندازه زاویه‌ای دیوار بزرگ چین از ماه، به قدر اندازه زاویه‌ای یک تار مو از فاصله ۳/۲ کیلومتری خواهد بود. دیدن دیوار بزرگ چین از سطح ماه با این حساب به تفکیک‌پذیری دیداری حدود ۱۷۰۰۰ بار بیشتر از دقت کنونی دید انسان نیاز دارد.

تعجبی ندارد که آرمسترانگ خدابیامرز هم تا آخرین لحظه عمر اعتراف نکرد که دیوار چین را از سطح ماه دیده است.ممکن است بگویید، خب از ماه نمی‌شود دید ولی از مدار زمین چطور؟ ناسا می‌گوید می‌شود با دشواری و در شرایطی نادر (از نظر مادر دلسوز یک فضانورد: هوا خوب باشد، فضانوردها آب‌هویجشان را خورده باشند و جوراب‌های فضایی‌شان را موقع خواب درآورده باشند) شاید بتوان دیوار چین را دید.

اما باز هم محاسبات اوپتیک می‌گویند کسی که می‌خواهد دیوار چین را از مدارهای نزدیک به زمین هم ببیند، باید نمره چشمش ۲۰/۳ از ۲۰ باشد (با آب هویج هم درست نمی‌شود). مرحوم آرمسترانگ که خودش نتوانسته بود هیچ کدام از مصنوعات بشری به جز لباس فضانوردی و سفینه آپولو را از سطح ماه ببیند، بعدها از چندین نفر از فضانوردان شاتل‌سوار که روزی چند بار از مسیر مدار نزدیک به زمین از بالای چین رد می‌شدند پرسید دیوار چین را دیده‌اند یا نه و هیچ‌کس ندیده بود.

سال ۲۰۰۳/۱۳۸۳ یک فضانورد چینی هم اعتراف کرد که نتوانسته دیوار چین را از مدار زمین ببیند. اروپایی‌ها بلافاصله دلشان برای چین سوخت و آژانس فضایی اروپا اعلام کرد دیوار بزرگ چین از مداری به فاصله ۱۶۰ تا ۳۲۰ کیلومتری زمین قابل دیدن است و فوری عکس آن را هم منتشر کردند. اما خیلی زود اعتراف کردند چیزی که در عکس آنها به‌عنوان دیوار بزرگ چین دیده می‌شود، یک رودخانه بزرگ چینی است، نه دیوار.

سرانجام یک فضانورد چینی موفق شد عکسی از دیوار بزرگ چین از فضا بیندازد که البته خیلی ناواضح بود و خود او هم مطمئن نبود دیوار بزرگ چین را واقعا در عکس دارد یا نه. به‌هرحال تفکیک‌پذیری دوربین این فضانورد بهتر از چشم غیرمسلح بوده و از اپتیک بهتری نیز برخوردار بود. بنابراین هنوز کسی با چشم غیرمسلح نتوانسته دیواربزرگ چین را از فضا ببیند. 


منبع: دانستنیها