امتیاز مثبت
۰
تبعات سیاسی توافق نامه های اقتصادی و اجتماعی!!
سعیده زمانی/ روزنامه‌نگار
جمعه ۲ آذر ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۴۱
کد مطلب: 339929
 
تبعات سیاسی توافق نامه های اقتصادی و اجتماعی!!
 
هر گاه موضوع زیر سئوال بردن دولت مطرح است، موضوع قاچاق به دغدغه و نگرانی اول کشور و عاملی برای از بین بردن تولید داخلی تبدیل می شود و اگر این اظهارات از زبان محمد جواد ظریف باشد، سیاه نمایی ، از بین بردن آبروی نظام در مجامع جهانی و برچسب زدن و زیر سئوال بردن مسئولان انگاشته می‌شود.
 
مخالفت با توافق نامه‌های جهانی، این روزها به رسم معمول بسیاری از مخالفان دولت تبدیل شده و هر روز نیز به حجم این مخالفت‌ها افزوده می شود.

 بر اساس باور مخالفان، پذیرش هرگونه توافق نامه ای، از اقتصادی گرفته تا اجتماعی به صورت پیش فرض برای کشور تبعات سیاسی دارد و حتی اگر خلاف آن هم ثابت شود باز هم آنها خود را موظف به مخالفت می دانند، روزی صحبت از ضرر و زیان پیوستن به FATF است و روزی دیگر از مضرات پیوستن به توافق نامه زیست محیطی پاریس که بر اساس آن ایران ملزم به کاهش گازهای گلخانه ای می شود. 
نقطه مشترک همه هجمه ها کسی نیست جز «محمد جواد ظریف»، مردی که به گفته آنها به پذیرش تعهدات بین المللی اعتیاد دارد. کافی است تا از حجم پولشویی در کشور بگوید تا با زیر رو کردن آمارهای جهانی و انکار واقعیت ها، انگشت اتهام را به سوی او نشانه بگیرند و بگویند که گزک به دست دشمنان داده است، این درحالی است که او خیلی ساده و شفاف می گوید تعامل سازنده با دنیا از الزامات توسعه هر کشوری است و اجرای استانداردهای بانکی که حالا تبدیل به پاشنه آشیل نظام بانکی شده ضروری است اما پاسخ مخالفان یکصدا این است« سیاه نمایی» می کنید.

مخالفان به سادگی منکر پولشویی می شوند و تو گویی انگار نه انگار که حجم قاچاق مواد مخدر، سالانه 3 میلیارد دلار، حجم قاچاق روزانه سوخت 40 میلیون لیتر و قاچاق کالا و ارز 12 میلیارد دلار است. 

هر گاه موضوع زیر سئوال بردن دولت مطرح است، موضوع قاچاق به دغدغه و نگرانی اول کشور و عاملی برای از بین بردن تولید داخلی تبدیل می شود و اگر این اظهارات از زبان محمد جواد ظریف باشد، سیاه نمایی ، از بین بردن آبروی نظام در مجامع جهانی و برچسب زدن و زیر سئوال بردن مسئولان انگاشته می‌‌شود.

واقعیت این است که کسی منکر پولشویی و فساد در کشورهای اروپایی و آمریکایی نیست، اما این موضوع نباید تبدیل به عاملی برای نادیده گرفتن چالش ها و واقعیت های موجود کشورمان و بهانه ای برای دور شدن از اقتصاد جهانی شود، به همان میزان که سیاه نمایی، مردم را ناامید می کند انکار واقعیت به بهانه زیر سئوال بردن کشور نیز عاملی برای نااطمینانی مردم نسبت به مسئولان است.

 شرط اصلاح کشور، قبول چالش ها و تلاش و اهتمام همه جناح ها برای حل آن است و انکار واقعیات با توجیه دشمن شادی، تنها مسکنی موقت و عاملی برای به تاخیر افتادن توسعه کشور است.

 توجه و حمایت از تولید داخل که پس از برجام و ورود شرکت های خارجی به یکی از دغدغه های مخالفان برجام تبدیل شد اگرچه یک ضرورت است اما این مساله نیازمند الزاماتی از قبیل افزایش رقابت پذیری و توانمندی تولید داخل است و در غیر این صورت صرف بستن درها به روی شرکت های خارجی و  انکار توانمندی های آنها، عدم عضویت در کنوانسیون هایی که منافع ایران را تامین می کند و تک روی در جامعه جهانی که حالا دیگر تبدیل به «دهکده» شده، نمی تواند عاملی برای توسعه و پیشرفت کشور باشد.
 
منبع: خبرآنلاین