امتیاز مثبت
۰
استفاده از ظرفیت های بین المللی در اقتصاد ایران
علیرضا شیرمحمدی فرد
يکشنبه ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۴ ساعت ۱۴:۱۳
کد مطلب: 293039
 
پیش بینی می‌شود برای اجراي پروژه بزرگ فرودگاه بین المللی امام خمینی(ره) فرصت سرمایه‌گذاری دومیلیارد دلاری ایجاد می‌شود،سرمایه گذاری كه نبایدازمنابع و بودجه دولت هزینه شودوصرفا بايد توسط بخش خصوصی تامین شود،بخشی از آن ازطریق سرمایه‌گذاران خارجی وبخش دیگرتوسط بانک‌ها و موسسات داخلی ونیزسرمایه گذاران داخلی.


درساخت وسرمایه گذاری فرودگاه ازیک طرف وبهره‌برداری از فرودگاه که امری تخصصی است از طرف دیگربایدتوجه جدی وجودداشته باشد،بهره برداری امروزه نقش اصلی درپروژه‌های بین المللی ایفا می‌كندوبا توجه به اینکه سرمایه گذاری توسط بخش خصوصی دراین نوع پروژه‌ها صورت می‌گیرد،حتما بايد اطمینان ازبهره‌برداری مناسب وارائه خدمات مطلوب به ذی‌نفعان پروژه وجود داشته باشد تا بانک‌ها و سرمایه گذاران نیز با اطمینان بتوانند سرمایه خود را در اختیار چنین پروژه‌هایی قرار دهند. در ساخت فرودگاه بین المللی دهلی نو که با مدل مشارکت بخش خصوصی و دولتی ساخته شد،دولت امکانات خود از جمله زمین و مجوز ساخت فرودگاه بین‌المللی را به عنوان آورده دراختیار شرکت فرودگاهی دهلی‌نوقرار داد. درسال 2006، دولت هند،پس ازیک مناقصه رقابتی،امتیاز انحصاری فرودگاه بین المللی دهلی را به شرکت خصوصی فرودگاه بین المللی دهلی بامسئولیت محدود (DIAL) سپرد، با تعهد عملیاتی کردن، تعمیر و نگهداری، توسعه، طراحی، ساخت، تأمین مالی، ارتقا و مدرن ساختن فرودگاه بین المللی گاندی در دهلی، در مدتی 30ساله تا سال 2036، با امکان تمدید امتیاز تا 30 سال دیگر بعد از آن. طرح اصلی این امتیاز، پنج مرحله برای توسعه فرودگاه در نظر گرفته است.


27درصد از سهام پروژه در اختیار بخش دولتی و 73درصد از سهام در اختیاربخش خصوصی که عمدتاشامل سرمایه گذاران(بانک‌های داخلی و خارجی)،طراحان وسازندگان پروژه و نیز بهره بردار پروژه قرار گرفت. لازم به ذکر است بخش خصوصی در این پروژه صرفا و فقط ازطریق مناقصه بین المللی به این پروژه وارد شد. 


فاز اول پروژه نیازمندسرمایه‌گذاری  دومیلیارد دلاری بودوپیش ازآغازمسابقات ورزشی جام‌کشورهای مشترک‌المنافع درسال 2010 به پایان می‌رسید.


رویکردپیمانی به طریقی طراحی شدکه هدف دولت درحفظ درجه ای از تأثیر بر این دارایی عظیم
علیرضا شیرمحمدی فرد
زیر ساختی تأمین شودودرعین حال شرکت خصوصی بتواند توسعه گسترده این تأسیسات را انجام دهد و عملیات اجرايی و تأمین سرمایه را برعهده داشته باشد.اداره دولتی فرودگاه‌های هند (AAI) 26 درصد از سهام DIAL  رادراختیاردارد,بخش دولتی پروژه را تشکیل داده است.این اداره متعلق به بخش عمومی کاملادراختیاردولت هنداست. دولت هندازمدرن ساختن فرودگاه وبهینه سازی عملکردآن وتأمین مالی اش درعین حفظ تأثیر گذاری‌اش، دوهدف می‌جوید.باانتخاب یک شرکت دولتی – خصوصی دولت هندکنترل ونفوذخوددرعملیات DIAL را به دست آورده است. نفوذی که 26 درصد سهام اداره فرودگاه‌های هند به آن می‌دهد،امااین به معنای داشتن کنترل نیست. DIAL ترتیب استقراض خارجی راداده است تابتواندهزینه‌های مالی ارتقاي فرودگاه راتأمین کندو سهامداران دولتی–خصوصی DIAL شامل کارکنان و مدیران متخصص فرودگاه‌ها هستند.این فرودگاه دومین فرودگاه بزرگ هندازلحاظ تعدادمسافری است ورشد قابل ملاحظه ای داشته است.فرصت سرمایه گذاری برای کسب و کار برای سرمایه گذاران خصوصی جذاب بوده است و 10 گروه اقتصادی درابتدا ابرازعلاقه کردند و از بین آن‌ها 6 گروه برای انجام مناقصه برگزیده شدند.از تجربياتي كه ازفرودگاه گاندي هند می‌توان براي ساخت فرودگاه امام خميني(ره) به دست آوردمي توان به مواردي همچون ساخت فرودگاهی عظیم بدون استفاده از بودجه دولتی، در اختیار داشتن کنترل عبورومرورهوایی،امنیت فرودگاه وموضوعات دولتی ازقبیل گذرنامه،استفاده ازبهترین و مدرن‌ترین تجهیزات درفرودگاه بین المللی،‌استفاده ازبهره برداران مناسب که طبق قانون اساسی هندو براساس فرهنگ آن کشور خدمت می‌کنند ،‌استفاده ازنیروی انسانی محلی دراداره فرودگاه،‌دست یابی به موفقیتی بزرگ در یک پروژه بزرگ و علاقه‌مندی سرمایه‌گذاران خارجی به ادامه همکاری با دولت هند،‌دستیابی به اشتغال مناسب در به کارگیری نیروهای هندی دراین پروژه،ایجادکنسرسیوم باحضور شرکت‌های محلی و بین‌المللی و انتقال دانش طراحی،سرمایه گذاری، ساخت وبهره برداری ازشرکت‌های خارجی به شرکت‌های محلی هندی اشاره كرد.


لطفا در نظرهای خود الفاظ زشت به‌کار نبرده، و از توهین به افراد حقیقی و حقوقی به هر نحوی بپرهیزید . در صورت عدم رعایت، نظر درج شده منتشر نخواهد شد.

 

علیرضا شیرمحمدی فرد/ کارشناس اقتصادی
منبع: قانون